Skip to main content

Droomkelder

Cees van Casteren

Stel je eens voor - een minuutje maar - dat je rijker was dan Bill Gates, beter in de slappe was zat dan Roger Federer, Oprah Winfrey en Abramovich bij elkaar.Welke wijnen zou je dan kopen? Zou je jouw kelder kamerbreed vullen met de allerduurste flessen ter wereld: met alleen maar Pétrus, Le Pin, Cheval Blanc, Lafite, Margaux, d'Yquem en Romanée Conti? Ik weet zeker dat die verleiding groot zou zijn. En toch. Ook van het drinken van louter grote wijnen kun je verveeld raken, net zoals van het exclusief uit eten in restaurants met drie Michelinsterren (en nee, ik spreek niet uit ervaring). Met topwijn is het namelijk niet anders dan met andere dingen in het leven; op een gegeven moment heb je te veel van het goede. De complexiteit en concentratie, lengte en unieke smaken van een grote wijn kun je pas echt waarderen als je iets hebt om het mee te vergelijken. Een glas Montrachet is nog veel beter als je het proeft naast een muscadet of een soave. Maar zelfs dan zou ik niet elke avond een dure Bourgogne willen opentrekken, los van het feit of ik het me zou kunnen veroorloven. Of ik mijn droomkelder al heb? Behalve dat ik graag enkele flessen zou willen bezitten van de producenten waarvan de prijzen de afgelopen jaren de stratosfeer in zijn geschoten, ben ik door de bank genomen helemaal happy met wat ik heb: rond de 1.500 flessen die een ongelooflijke combinatie van stijlen, herkomstgebieden en prijzen omvatten. Wat ik precies heb liggen, moet je me niet vragen, het is een vergaarbak van vele jaren reizen en proeven.

Ik ken enkele verzamelaars (mensen die liever over wijn praten dan wijn drinken) die hun flessen van een barcode voorzien hebben en hun actuele wijnkelder in een spreadsheet hebben staan. Mijn kelder is wat dat betreft nauwelijks georganiseerd. Wit, rood en zoet zijn gescheiden, en ik heb een aparte hoek voor cursuswijnen. 90 procent of meer is door mijzelf gekocht, hetgeen je wellicht zal verrassen aangezien iedereen altijd denkt dat wijnschrijvers voortdurend overgoten worden met dure wijn. De hal staat weliswaar vol met proefmonsters - waarvoor ik natuurlijk niet betaal - maar die horen bij mijn dagelijks werk. Deze week heb ik daar mijn wijntip uit geselecteerd. Een wijn die ik ook in mijn wijnkelder had kunnen terugvinden, zelfs als ik zo rijk zou zijn als Warren Buffett.

Mijn wijntip:
*
Domaine Les Fines Graves, Chénas, Frankrijk, 2009.
* Verkrijgbaar voor € 9,55 bij de zaken van Les Génereux, zoals: Goossens, Winterswijk; Schoemaker, Ulft; Schaapveld, Zutphen; Appeldoorn, Velp; Woudenberg, Wageningen; Borg, Ede; Luuc van Boort, Zaltbommel. www.lesgenereux.nl
* Proefnotitie: Beaujolais is tegenwoordig een rariteit in ons flessenkabinet, in mijn kelder een vaste waarde. Frisrode kleur met tranentsunami en een geurenpakket van kersen, frambozen en struikgewas. Lijkt meer op een Bourgogne dan Beaujolais in de mond met sappige pruimen, tabak en kruidnagel. Mooi fris. Nu helemaal op dronk. Ideaal bij uiteenlopende voorjaarsgerechten.

Geen 16? Geen druppel!


Reacties

Ik lees nu in 2 artikels het

Ik lees nu in 2 artikels het woord "tranentsunami" en vraag me af wat dat betekend.

Nieuwe reactie inzenden

  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegelaten HTML-tags: <br> <br /> <em> <b> <u> <i> <strong> <quote> <cite>
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.