Termietvriendelijk

Afgelopen week kwam ik Jan tegen, een klasgenootje van het Mill Hill College uit Goirle, mijn middelbare school. Een jongen die een reputatie had voor het opvoeren van zijn Zündapp.

Die haalde met een beetje wind mee zeventig kilometer per uur. Totdat de politie hem een keer op een controle trakteerde. Ik moest afgelopen week aan hem denken toen ik mij een weg aan het banen was door een zestigtal proefflessen die mij ongevraagd door importeurs en supermarkten waren toegestuurd. Want na de proeverij viel het me op dat de met hout opgevoerde (rode) wijnen van weleer zo goed als verdwenen waren.

Wat een verademing met tien jaar geleden toen ik op zo'n ochtend de ene termietvriendelijke wijn na de andere door de gootsteen zou hebben gespoeld. Want toen probeerde men de wijn van zoveel mogelijk hout te voorzien. Je kunt de schuld daarvoor aan de Australiërs geven (die met het 'eiken' van gewone wijnen zijn begonnen) of aan de Amerikaanse criticus Robert Parker - die nog steeds een grote fan is van eiken. Hoe dan ook, hout was in de mode, en de beste kuipers konden in die tijd prijzen rekenen van zevenhonderd tot meer dan duizend euro per vat.

Nou moet ik toegeven dat ik in principe niks tegen eiken heb. Topwijnen die een jaar lang op nieuwe Franse barriques hebben doorgebracht, hebben vaak zachtere tannine en juist een aangename cedertoets. Zolang als ik maar geen mondvol klerenkast proef. Daarbij hebben de beste op vaten opgevoede wijnen de structuur en concentratie om goed om te gaan met al die bosbouw; tegen de tijd dat ze op dronk zijn, is het eiken onderdeel van de wijn, in plaats van dat het er als een plank bovenop ligt.

Dat geldt overigens meer voor rood dan voor wit; de meeste witte wijnen zijn beter af zonder. Denk aan sauvignon blanc, riesling, grüner veltliner, albariño en (als het per se nodig is) prosecco. Het probleem met hout is dat wijnmakers het als een doel op zich begonnen te zien. En als ik hout zeg, bedoel ik niet altijd vaten. Voor de alledaagse wijnen praten we over houtkrullen en planken (die in een stalen tank worden gezet). De wijnen die ik echter deze week proefde, zoals de Llebre met slechts drie maanden vatrijping, waren geenszins doorspekt met vanille, koffie, kokos, mokka, hout of chocola. Alles behalve opgevoerd, en waarschijnlijk dus niks voor Jan.

Mijn wijntip:
* Llebre, Tomàs Cusiné, Costers del Segre, Spanje, 2009.
* Verkrijgbaar bij Sauter Wijnen in Velp voor € 8,75 of via de website www.sauterwijnenvelp.nl
* Proefnotitie: robijnrode, fonkelende kleur. Charmante neus met pure aroma's van zwarte en rode bes, rode kers, speculaas en kaneel. In de mond heel sappig maar tegelijkertijd goed van structuur met voldoende alcohol en een fijne toasty eiktoets (die echter niet opdringerig is) en weer veel sappig rood pitfruit in de afdronk. Drink bij alle winterse gerechten.