De Missionaris: betaalbare kwaliteit

'Daar moet u eens gaan eten voor Over de tong. Het is er goed en niet duur.'Bijna wekelijks bereiken ons mailtjes met deze strekking. Enthousiaste lezers die ons willen attenderen op een restaurant dat zij ontdekt hebben en waar ze heel tevreden over zijn. Als we zo'n restaurant zelf al niet kennen, is het eerste wat we dan altijd doen de internetsite van de betreffende zaak opzoeken. Zo'n site is in het huidige tijdsgewricht een heel belangrijk visitekaartje. Als je door de site zin krijgt om naar het restaurant toe te gaan, is in ieder geval de site goed gelukt. Soms valt het restaurant dan alsnog bitter tegen, maar meestal geeft de internetsite voor de goede lezer een heel aardige indicatie van wat een horecazaak te bieden heeft.

Met name de menukaart spreekt boekdelen. Het was ook een lezer die ons attendeerde op De Missionaris in Westervoort. De internetsite schrok ons niet af, integendeel. Zag er allemaal heel aardig uit, inclusief de menukaart. Dus wij vorige week donderdagavond naar Westervoort. Het is rotweer en de parkeerplaats achter De Missionaris maakt een naargeestige indruk. Aan de voorkant ziet de zaak, pal naast het spoorviaduct in hartje Westervoort, er aanlokkelijk uit.

In de verzorgde vestibule word ik ontvangen door een van de gastheren die van achter een halfhoog muurtje opmerkt dat ik rechts van mij mijn jas kan ophangen. Zelf blijft hij achter het muurtje staan tot ik daarmee klaar ben. Hij begeleidt me vervolgens naar de tafel waar mijn ervaren horecavriend al zit. "Bleef de gastheer bij jou ook staan kijken en wachten tot je je jas had opgehangen?" vraagt hij even later. "Da's toch raar? Help dan even met de jas als je er toch staat. Kost hem geen extra tijd en komt veel vriendelijker over." Hij heeft gelijk.

De Missionaris is al in kerstsfeer: een verlichte boom in de zaak, kerstdecoraties in de vensterbanken. Het restaurant is in een paar ruimten verdeeld. In totaal kun je er heel wat mensen kwijt. Vanavond is het voorste gedeelte goed gevuld. De inrichting is niet zo sfeervol, het oogt wat kaal, weinig 'eigens'. In het midden een grote donkerbruine tafel met makkelijke stoelen, daaromheen andere tafels met een ongedekt, wit geverfd blad en moderne, goed zittende donkergroene stoelen. Donker tapijt op de vloer, een deel van de wanden groen, een deel leverkleurig. En een plafond dat grotendeels uit witte planken bestaat. De deskundige vindt het hier binnen maar net warm genoeg.

De menukaart maakt veel goed. Mooie gerechten, leuke combinaties en schappelijke prijzen. De wijnkaart is niet enorm uitgebreid maar wel gevarieerd. Inclusief de huiswijnen staan er zes witte, zes rode, drie rosés, drie mousserende en vier dessertwijnen op de kaart. Alles kan ook per glas. De witte wijnen die we als aperitief geserveerd krijgen, zijn prima. Een Les Gres chardonnay, Franse vin de pays d'Oc, voor mijn metgezel (à € 4,25), een frisse Plankenbrug chenin blanc, of zoals de Zuid-Afrikanen zeggen 'steen', voor mij (à € 3,40). We krijgen er een schaal bij met brood, verse pesto, remouladesaus en schijfjes harde worst (later nog een keer aangevuld). En een karaf met leidingwater en ijs. Alles van het huis. Prima.

Ik kies uit de kaart het 'special menu', een driegangen-keuzemenu voor € 22,50. Voor die verrassend prettige prijs kun je kiezen uit drie voorgerechten, drie hoofdgerechten en twee nagerechten. Als je er ook nog een van de twee soepjes bij wilt, betaal je € 2 extra. Ben benieuwd wat ik voor € 22,50 geserveerd ga krijgen. De deskundige eet à la carte. Wij laten de wijnkeus bij onze gerechten over aan de vriendelijke gastvrouwen. Mijn voorgerecht is gebakken houtduiffilet met wildzwijnscoppa, eikenblad- en mizunasla, pijnboompitmayonaise en beukencress. De wijn daarbij wordt een Italiaanse rode, een montepulciano van het huis Riseis. De horecakenner heeft zijn oog voor het voorgerecht laten vallen op huisgerookte zalm met tonijn in sesam, coquilles en een gegrilde gamba met wakame (Japans zeewier), oesterblad, knoflookcress en wat friseesla (€ 11,90). Hij drinkt er een witte Zuid-Afrikaanse wijn bij, een Bouchard Finlayson blanc de mer (€ 5,75).

De voorgerechten smaken uitstekend en de wijnen passen prima. "De huisgerookte zalm is heerlijk. Jammer dat er een stukje sluitspier aan een van de coquilles is blijven zitten", zegt mijn tafelgenoot. Als hoofdgerecht krijgt hij fazantenborstfilet met gegrild spek op een romige zuurkool met een saus van eekhoorntjesbrood en gefrituurde schorseneren (€ 21,20). Hij drinkt er een rode Hautes Côtes de Beaune bij, gemaakt van de pinot noir-druif door Arnoux Père et Fils (€ 5,75). Mijn hoofdgerecht van het menu is gebakken Amerikaanse rundersukade met een notenrisotto, haricots verts, oesterzwammen en een jus van rozemarijn en laurier. In mijn glas belandt een Weinert Carrascal, een rode Argentijnse blend van onder meer malbec, cabernet sauvignon en merlot (€ 5,75). Weer zijn we onder de indruk van de kwaliteit van de keuken van De Missionaris. De fazant is perfect gegaard en de zuurkool lekker. "Ik proef alleen niet zo veel van de saus van eekhoorntjesbrood", zegt mijn metgezel.

Mijn sukade is bijna te mooi, rood vlees om sukade te zijn. Prima gegaard en zeer smakelijk. De risotto is iets te droog, maar wel lekker. Toetjes maken kunnen ze ook bij De Missionaris, zo blijkt even later. De kenner smult van zijn kaasplateau (€ 9,50) met Europese kazen (Brugse blomme, Vacherin Mont d'or, Artavaggio, Oude Fryslander en Bleu de Wolvega). Mijn parfait van witte chocolade met mousse van pure chocolade is ook om de vingers bij af te likken. Terwijl we thee (€ 1,90) en koffie (€ 2) met prima friandises nuttigen, vragen we ons af hoe De Missionaris voor deze prijzen zulke kwaliteit kan leveren. Het is dat de bijzondere wijnen de prijs iets opdrijven, anders waren we met z'n tweeën dik onder € 100 gebleven.