De Zoelensche Brug: dure klasse

Het beeld lijkt zo overgenomen van een nostalgische prentbriefkaart. Het historische tolhuis schurkt tegen de voor het dorpje te hoge kerk. Oude lantarens leveren een oranje gloed. Eeuwenoude bomen steken af tegen de bijna vriesheldere lucht. Het zijn de donkere dagen voor Kerstmis. Voor ons is er wél plaats in de herberg. Herberg De Zoelensche Brug. Het fraaie tolhuis van het pittoreske Zoelen in de Betuwe herbergt sinds jaar en dag een restaurant dat met recht teert op de ambiance van een roemrijk verleden. Een schitterend gerestaureerd en zo te zien zorgvuldig onderhouden pand dat alle traditionele kenmerken behield en toch voorzien is van eigentijds comfort.

Het etablissement telt tal van kleinere, soms geschakelde, vertrekken die fraai zijn ingericht. Balken plafonds, houten vloeren, lambriseringen, warme kleuren, degelijk meubilair. Netjes. Puntjes op de i. Klassiek gedekte tafels met zwaar bestek en flonkerende glazen. De ontvangst is correct. Zoals de gastheren en gastvrouw de hele avond gedegen, attent en vriendelijk hun werk doen. Keurige informatie over spijs en drank. Terwijl we proeven van de prima chardonnay huiswijn (€ 4,50 per glas) bladeren we door de menu- en wijnkaart. De spijskaart is compleet met voldoende keus, maar weinig verrassend. Tikkeltje conservatief en zeker niet gedurfd. Om toch verrast te worden kiest mijn eetpartner, de gekende ex-topchef, voor het driegangen-verrassingsmenu à € 41,50.

De toon wordt gezet met twee prima amuses. Een rouleau van duif met een mousse van ganzenlever en een dressing waarin sherry van Pedro Ximénez de smaak bepaalt. Daarnaast een lekker stukje gerookte zalm met wat zalmmousse en crème fraîche. Ook de warme bruine breekbroodjes met olie, blanke boter en Beurre Café de Paris (mooi gekruid) zijn aan ons besteed. Achteraf zijn we minder blij met de fles water die we achteloos openschroeven en nuttigen en waarvoor later maar liefst € 6,50 in rekening wordt gebracht. Zelfs voor het 'goede doel Earth-water' een ongekend hoog bedrag. Het verrassingsmenu van mijn tafelgenoot levert inderdaad iets onverwachts als voorgerecht. 'Een mooie, dun gesneden carpaccio van haring' met een dikke saus van guacamole (met avocado) en julienne-uitjes.

Ik koos als entree niet voor een 'echt' voorgerecht maar voor een soepje. Een consommé double (dubbel getrokken) van wild met paddenstoelen en truffelroom (€ 8,75). Goed krachtig, heet met knapperig garnituur van paddenstoelen en ui. Mijn disgenoot valt het op dat bij mijn entree het couvert niet tijdig is aangepast omdat mes en vorkje nog op tafel liggen. Ik heb echter meer last van het wel erg kleine lepeltje dat bij de in een glaasje geserveerde bouillon gebracht is. Uit dat glaasje kun je het soepje natuurlijk ook drinken. Maar dat vraagt met de grof gesneden garnituur om knoeien. Onze sterk uiteenlopende hoofdgerechten gaan op advies toch vergezeld van een en dezelfde wijn. Een doorsnee huiswijn, combi van Franse shiraz en grenache. Voor € 4,50 per glas.

Dat de wijn 'past' blijkt als voor de culinair expert een mooi gebakken en goed gegaarde eendenborst op tafel komt. 'Lekker' noemt hij de presentatie met een saus van sinaasappelmarmelade en positief is hij ook over de begeleidende aardappelpuree met champignons. Ik kan mij bij die visie aansluiten als ik smul van de stevige tournedos die mijn hoofdgerecht vormt. Goed op temperatuur, de gewenste gaarheid en smaakvol vlees. De saus van marsala (versterkte Italiaanse wijn) en rozemarijn past er goed bij. En voor ons beiden zijn er knapperig gebakken en gekruide aardappelstukjes, lekkere warme appelpartjes met rozijn en een knapperige witlofsalade. Allemaal niks mis mee. De keukenbrigade onder leiding van chef Dennis van Leeuwen levert ook hier gedegen vakwerk. Maar weer weinig spannend, gedurfd of uitdagend. Of het zou moeten gaan om de toch wel prijzige € 28,25 die voor mijn tournedos op de rekening komt.

De bediening heeft er deze avond het tempo keurig in. De traditionele etiquette wordt gevolgd. Menagerie (zout, peper en dergelijke) gaan stipt na de hoofdgang van tafel. En als ook de drukte toeneemt en bijna alle tafeltjes bezet zijn, brengt niets de 'zwarte brigade' van de wijs. Enkel het stemniveau is noodgedwongen wat opgeschroefd. Door het vele hout in het interieur fungeert dat als klankkast. En met de komst van meer gasten neemt het aanvankelijk gemoedelijke geroezemoes het niveau van luidruchtigheid aan.

Mijn eetpartner smult van een (weer voorspelbaar) dessert van frambozenijs met slagroom en veel warme amarenekersen. Voor mij is er een parfait van hangop met chocolade en... amarenekersen (€ 8,50). De parfait is te koud (ijskristalletjes) en daardoor stolde de gietchocolade op de parfait te snel en ontstond een net iets te dik chocoplakje. Dat is, als je het netjes wilt blijven doen, lastig eten. En het blijft natuurlijk een raadsel waarom de partjes mandarijn uit een blikje komen. Onder het genot van (Peeze) koffie (€ 4,25 per kopje) met koekjes, chocorotsjes en andere tandartsvriendjes, nemen we de eetsessie door.

Over de kwaliteit van gerechten en de prestaties van de keukenbezetting valt weinig te klagen. Alleen, we vallen in herhaling, het mag wat meer vernieuwend en verrassend. Ook zou dan het hoge prijspeil (voorgerechten vanaf € 14,50 en hoofdgerechten die minimaal € 26,75 kosten) beter te verdedigen zijn. De ambiance, dienstverlening en entourage in en rond de herberg De Zoelensche Brug getuigen beslist van klasse en stijl. Het is jammer dat diezelfde klasse en stijl net iets te sterk het prijsniveau bepalen.