Kromhout verdient zijn Bib

Voor de rubriek Over de tong gaan een culinair des­kundige en een verslaggever van De Gelderlander weke­lijks anoniem uit eten in een restaurant in de regio. Ons ‘eetteam’ velt op deze plek zijn oordeel. Deze week: restaurant Kromhout in Andelst.door Huub Kerkhoffs

Het leek een ronkende reclametekst waar­mee restaurant Kromhout in An­delst werd omschre­ven in de jongste editie van de Bib Gourmandgids van Michelin. Het restaurant, dat amper drie jaar gele­den de deuren opende, kreeg voor 2010 een ‘Bib’ waarmee Michelin restaurants beloont die een prima driegangenmenu serveren voor maximaal € 35.

De ‘sterrentesters’ lieten het echter niet bij het beoordelen van de ver­houding prijs/ kwaliteit van het menu. Ze keken verder en kwa­men met meer lof. ‘Op zoek naar een ambachtelijke keuken met eer­lijke geuren en smaken en ook ‘light’ geprijsd? Probeer dan dit res­taurant, gerund door een vriende­lijk echtpaar. Hun passie voor streekprodukten verloochent zich niet! Biovlees, groenten van kleine tuinders, vers fruit uit de streek, melkprodukten van de boerderij...

Wat wilt u nog meer? De zorg waarmee de gerechten worden be­reid, de intieme ambiance ( kaars­licht) en de informele, maar altijd goede bediening maken dit adres tot een vaste waarde tussen de vruchtbare boomgaarden en land­bouwakkers van de Betuwe.’ En om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Michelin zegt in bo­venstaand citaat niets te veel. Ons eetteam nam de proef op de som en liet zich andermaal verrassen.

In het pand waarin HetWapen van Andelst gevestigd was, reali­seerden chef-kok Michèl Schulten en gastvrouw Mariska Elijzen hun droom. Na een verbouwing open­de het paar zijn eigen restaurant.

De ontvangst is attent en vriende­lijk en al snel nip ik in de comfor­tabele loungehoek van een nette droge Spaanse witte wijn (€ 4) ter­wijl mijn teamgenoot, die van­avond de Bob is, mineraalwater uit een flesje (€ 2) nuttigt.

De menukaart is goed verzorgd. Een ruime en gevarieerde keus met op verzoek alle gewenste aan­passingen voor vegetariër of de vol­ger van een dieet. Streek- en sei­zoensgebonden en altijd vers, is het devies en daarom vermeldt de kaart dat niet altijd alle producten leverbaar zijn. Opvallend is ook dat de diverse menu’s alleen per ta­fel besteld kunnen worden. Mis­schien te verdedigen als keuken en bediening op full speed moeten werken, maar op een rustige avond als deze...? Jammer. Schrij­ver en culinair expert kiezen dus beiden drie gangen à la carte.

Het restaurant oogt fris, modern, sfeervol en aangekleed met oog voor detail. Prima meubilair, cor­rect en strak gedekt, mooi bestek, glas- en porseleinwerk. Een selec­tie amuses prikkelt de smaakpapil­len. Glaasje met een warm puur as­pergesoepje, lekker stukje wilde zalm met piccalillycrème en een cherrytomaatje met gehakte pop­corn. De laatste combinatie kan ons beiden niet echt bekoren.

Zelfgebakken brioche ( luchtig zoe­tig broodje) en (in een volgende ronde) knapperig smakelijk volko­renbrood op basis van zuurdesem kondigen de gerechten aan. Voor mijn disgenoot is er als voorge­recht de mooi dun gesneden kalfs­rosbief (€ 12,50) met aspergelinten, augurk en een crème van schar­relei. „Prima, smaakvol, strak opge­maakt, mooie portie”, is zijn oor­deel.

Zijn glas witte chardonnay Les Gres smaakt, zoals door de gastvrouw gezellig en informatief werd uitgelegd, een beetje naar de granny smith-appel. „Lekker, maar met €5,50 wat prijzig.”

Aspergetijd, dus ik ga voor de ge­rookte zalm ( € 12,50) met uitste­kend gegaarde asperge, decoratief gebruikte saffraanmayonaise, beet­je kruidensla, doperwtencrème en een heel lekkere, krokante truffel­aardappel. Mooie achten voor de voorgerechten, is onze conclusie als we met een glaasje plat water (€ 4,25 per grote fles) ons voorbe­reiden op het hoofdgerecht.

De ex- chef- kok heeft niet lang no­dig om bij de roodbaarsfilet (€ 22,50) tot een jurering te ko­men. „Erg lekkere, echt verse vis. Heel mooi op de huid gebakken. Vakwerk! De combinatie met spi­nazie, wat knoflook, groene asper­ges en een crème van witbier en uien, is voortreffelijk.” Bij het (dub­bel) proeven vallen mij de smaak en bladgrootte van de Belgische spinazie op. Heerlijk. Mijn tafelge­noot geniet bij zijn vis van een fruitige Chileense Leyda Valley sau­vignon blanc (€ 5,50). Ook op pri­ma advies proef ik alvast van de Ar­gentijnse Pedro (eveneens € 5,50) die op basis van 100 procent mal­bec volledig gerijpt is op staal in plaats van op eiken. Een stevige, volle wijn om langzaam te drin­ken en goed passend bij mijn hoofdschotel. Die bestaat uit lams­rug (€ 24,50) met knapperige raap­stelen (waarom eten we die niet vaker?), fijne snijboon, opnieuw ( hoera) asperge en een mooi smeuïge polenta met net niet te veel kummel. En dat alles met een krachtige jus van de schenkels. Het lamsvlees, zowel met als zonder vetkapje opgediend, is voortreffe­lijk gebraden, zacht en heeft een prima smaak.

De nagerechten zijn het ware slot­akkoord. Voor mijn teamgenoot is er een taartje van pure pittig bitte­re chocolade, luchtige chocolade­mousse (‘zoals hij smaken moet’), wat vanille roomijs, karamel en nootjes (€ 9). „Was het altijd maar zo”, verzucht de deskundige.

En ook ik val in de prijzen. Cheese­cake (€ 9) met aardbeitoffee, een yoghurtsorbet met wat pistache en als klap op de vuurpijl drie schitterende aardbeien vakbe­kwaam gevuld met tongstrelende mascarpone. Het ziet er geweldig uit en smaakt ook zo.

De twee koffieserviesjes staan sa­men voor € 10 op de rekening, maar zijn hun geld waard. Uiter­aard dampende stevige koffie, maar ook friandises om de vingers bij af te likken. Wat te denken van rabarbermousse met witte chocola­de, knapperige verse kletskoppen, lollykoekjes, echte vruchtensnoep­jes van kiwi en sinaasappel en eveneens huisgemaakte bonbons van pure chocolade met viooltjes en van melkchocolade met noot­jes.

Wij snappen nu waarom het Bib Gourmandgidsje van Michelin ver­der keek dan enkel naar het prijs­aantrekkelijke menu. Restaurant Kromhout is die nadere beoorde­ling zeker waard.