Nol in 't Bosch: vlot en gedegen

Toen boswachter Nol Gerritsen in 1836 in 'zijn' bos een herbergje aan de postkoetsroute begon, bevroedde hij niet dat 176 jaar later zijn etablissement nog altijd een begrip is.
Ooit befaamd door manege, zwembad, speeltuin en tennisbanen wordt de traditie nu voortgezet. Hotel-restaurant Nol in 't Bosch in Wageningen is nog altijd in dezelfde familiehanden. Het markante, in de Veluwse bossen verscholen, pand ademt volop traditie. Houten vloeren, balkenplafonds, lampenkapjes, gegraveerde ruiten, glas in lood, gedegen meubilair, Delftsblauwe wandborden, oude foto's van prinsesje Beatrix dat bij 'Nol' kwam paardrijden. Onze entree op deze vrieskoude avond doet de wenkbrauwen fronsen. Het meisje van de receptie 'draagt ons over' aan een gastheer die keurig een tafeltje aanbiedt, vervolgens verdwijnt en ons met de jassen aan laat staan. Nu is het binnen niet al te warm, maar om nu in winteruitrusting te dineren. Nou nee.

Omdat we nergens een kapstok ontwaren, leggen we de jassen opvallend op de stoelen naast ons neer. Ze zullen daar de hele avond blijven liggen... "Zouden hier buiten de hotelgasten maar zó weinig passanten komen dineren?", vraagt mijn compagnon, de culinair expert, zich af. Een tweede gastheer, die zijn sporen in de horeca al ruimschoots verdiende, komt correct vriendelijk vragen wat we willen drinken. Mijn disgenoot kiest voor een shiraz/syrah-rosé van het huismerk Domaine de la Combe, maar kan de wijn niet waarderen. "Wel heel erg dun en weinig smaak", constateren wij. Mijn aperitief is beter. De witte van La Combe is een blend van sauvignon, grenache, marsanne en ugni en is prima. De vier wijnen die wij deze avond drinken komen elk voor € 3,75 op de nota. Inmiddels verbazen we ons over de handigheid van de gastheer die, steeds keurig met de witte serveerdoek over de arm, met wat proppen krantenpapier de open haard aanmaakt. Het vuur verdrijft de kilte als op afroep.

Een paar stukjes stokbrood en wat boter fungeren als amuse. Het water uit de karaf (gratis) schenken we, bij afwezigheid van waterglazen, in de glazen die voor wijn bestemd zijn. De menukaart is correct uitgevoerd met heldere omschrijvingen van de gerechten. Traditioneel en gedegen zijn onze kwalificaties. Niets spectaculairs, niets verrassends. Maar, zoals in hotels gewoon, iets voor ieders gading. Een luide zoemer bij de keuken maakt de gastheer (en ons) erop attent dat de voorgerechten gereed zijn. Mijn eetpartner, de ex-chefkok, koos uit de kaart voor de langzaam gegaarde kalfsentrecôte (€ 12,75) met huisgemaakte piccalilly en boerencrostini. Het vlees is smakelijk maar de dunne plakjes doen eerder aan het broodbeleg fricandeau denken dan aan een entrecôte. De salade van diverse soorten sla is, net als de crostini, goed, maar de piccalilly mist kruidigheid en vooral pit. "Het smaakt niet echt naar piccalilly..."

Het dagmenu (drie gangen voor een schappelijke € 29,95) levert mij de mosterdsoep. Goed warm en rijpe mosterdsmaak. Ik mis echter de 'bite' van wat reepjes spek en dunne preiringetjes. Nu is het meer een bouillon. Met een veertiental gasten klinkt de keukenzoemer met regelmaat. Voor ons opvallend snel overigens want we hebben nog maar net een wijnadvies voor het hoofdgerecht gevraagd als de borden op tafel komen. Het tempo zit er goed in. De culikenner proeft met genoegen van de op de huid gebakken kabeljauwfilet met een kruidige wittewijnsaus (€ 23,75). De vis is goed. De saus had iets dikker gemogen en de krieltjes zijn wat flets gebakken. De groente (ragfijn gesneden snijbonen, groene asperge, worteltjes) is oké maar net iets te veel groene (koude) salade bovenop de warme vis. "Dat haalt de temperatuur van de vis te snel omlaag." Het menu van de dag levert mij een mooi gebakken en lekker varkenshaasje. Mooie portie maar in een wat rommelige opmaak. Iets te veel saus met jeneverbessen, ook wat nattige maar wel goed smakende rode kool en een een tikkie te gaar witlofje. Samen met onder meer wat donkere paddenstoeltjes levert het geen uitnodigende presentatie op het erg klassiek omrande bord van Villeroy & Boch.

Als we al proeven van de hoofdgerechten wordt pas de wijn geschonken. Bij de vis een redelijke pinot blanc en bij het vlees de eveneens behoorlijke rode huiswijn met vooral merlot en syrah/shiraz. Het valt ons in positieve zin op dat als advies de betaalbare (huis)wijnen worden gepresenteerd waar elders doorgaans de meer lucratieve wijnen worden voorgesteld. Als we een uurtje aan tafel zitten klinkt de zoemer voor onze desserts. Verrassend goede nagerechten in mooie opmaak. Voor mijn tafelgenoot is er de flamerie van griesmeel (€ 8,50) met oma's griesmeelbavarois met lekkere tutti frutti. "Echt lekkere griesmeel zoals het moet met een mooie structuur. Lof", aldus de expert. En mijn crème brûlée van Peezekoffie met een lekkere kletskop op een smaakvol bolletje goed ijs, mag er eveneens zijn. De desserts vormen vanavond fraaie slotakkoorden. Waarbij de kritische blik van mijn eetpartner wel valt op de menagerie (zout en peper) die net als de lege glazen op tafel blijven. Onder het genot van twee kopjes goede koffie (elk € 2,25) zetten wij de puntjes nog eens op de i. Nol in 't Bosch toonde vanavond een opvallende snelheid waarbij in de bediening wat steekjes vielen. Matige voorgerechten werden met een behoorlijk hoofd- en een goed nagerecht gecompenseerd. Spannende culinaire capriolen hadden we er niet verwacht aan te treffen. Klassieke traditie en een gedegen, vooral op de hotelgast gerichte, keuken passen meer bij Nol in 't Bosch.