Plaats1: prima mix van wijn en spijs

In Nederland waart al geruime tijd het spatiemonster rond.Dat enge beest dat ons ertoe aanzet om in geschreven taal overal en nergens spaties te zetten waar dat helemaal niet hoort. Parkeer voorziening, wandel marathon, in zamel actie, en - verreweg de meest bizarre: weg om legging. Jong en oud is in de greep van het spatiemonster, ongeacht rang of stand. Ook de menukaart van menig restaurant - echt niet alleen van de goedkoopste - staat stijf van de spaties. Sinaasappel bavarois, dag verse producten, kippen bouillon, drie gangen menu, etcetera. Des te verrassender een menu in handen te krijgen waar het spatiemonster geen greep op heeft gehad. We hebben het over de kaart van Plaats1, te vinden op de historische Franseplaats in Nijmegen. Een genot om te lezen omdat het Nederlands - een enkel oneffenheidje daargelaten - heel erg deugt. Zelfs in 'roggekrentenbrood' valt geen fout te ontdekken.

Plaats1 ligt goed verstopt in een gedeelte van de Commanderie van St. Jan. Ooit een klooster, toen een museum en thans een horecaverzamelgebouw in hartje stad. Zó goed verstopt, dat de horecaspecialist - geen Nijmegenaar - buiten naar de ingang heeft lopen zoeken. "Ik ben een stenen trap opgelopen die naar een dichte deur leidde." Evenmin is hij te spreken over de parkeersituatie rond het pand. "Enkel betaald parkeren en voor vergunninghouders."

Gezeten op een hoge comfortabele kruk ("van mij had de rugleuning hoger gemogen", aldus de deskundige), pal naast de open keuken, nemen we de zaak in ons op. Modern in wit en beige. Aan de muur megafoto's van groente. We zien een biet en iets dat op sla lijkt. Naast ons hangt een ons onbekende knol. Als we er de ober naar vragen, moet hij het antwoord schuldig blijven. "Dat zou mij niet zijn overkomen", reageert de horecaman even later. "In jouw zaak hoor je dat te weten."

Ik nip van een glas Reumann Zweigelt (€ 5), een rode Oostenrijker. Die belandde als volgt op tafel. De ober: "Waar houdt u van?" Ik: "Ik ben erg van de nieuwe wijnlanden." "Dan moet u deze eens proeven", is zijn reactie. Ik moet erg lachen dat mijn verzoek niet is gehonoreerd, maar dat die Oostenrijker alleszins te pruimen is. Mijn tafelheer, die wijnkenner is, kiest voor wit en krijgt een Thokazani (€ 5) ingeschonken die zeer in de smaak valt. Over de wijnkeuze (we laten ons tijdens het maal bijpassende wijnen inschenken) zijn we eensgezind lovend. Op andere onderdelen lopen onze meningen uiteen. Zo vindt mijn gezelschap de menukaart (een in vieren gevouwen A3'tje) "helemaal niks" terwijl ik dit wel origineel vind. Ook ben ik blij verrast door diverse vegetarische gerechten. Tip: voorzie die op het menu van een asteriskje zodat ze beter opvallen. We stellen vast dat Plaats1 niets cadeau geeft: voor alles wordt een bedrag(je) in rekening gebracht.

We starten met een hapjescombinatie (€ 6,50). Kleine, uitstekend gemarineerde olijven, een lolly van geitenkaas en nootjes, ecrevisse met peterselie (een vishapje) en een wildbitterbal. Zowel de vleeseter als de vegetariër komt aan z'n trekken. De eerste is erg te spreken over de ecrevisse. "Daar zouden ze zo een voorgerecht van kunnen maken."

Het menu vermeldt dat alle gerechten het formaat hebben van een voorgerecht zodat er meerdere smaken zijn te proeven. We besluiten niettemin de traditionele volgorde aan te houden en desgewenst in een later stadium voor een extra gerecht te kiezen. Dat blijkt onnodig omdat de porties verre van kinderachtig zijn. Mijn tafelheer begint met een salade wildzwijnham (€ 9,50). "Een goed begin", klinkt het lovend. "Hé, de cranberrycompote is warm. Had ik niet verwacht." Daar krijgt hij een glas Elzasser Pinot Blanc Michel Fonné bij geschonken. "Lekker, een licht zoetje dat het goed doet bij de salade." Mijn heerlijke lauwwarme salade van geroosterde wintergroenten met honing, kummel en rucola gaat vergezeld van een Klassik Weiss, Spätrot Gebeshuber (€ 5). Wederom een prima Oostenrijker, van twee druivenrassen: zierfandler en rotgipfler.

Als hoofdschotel kiest de horecaspecialist pappardelle met konijn, koolraap, courgette, bereid met sinaasappelzeste (heel dun gesneden sinaasappelschil) en een scheutje Gloeiende Gabriël, elders in het gebouw gebrouwen speciaalbier (€ 10,50). Hierbij drinkt hij een half glas Italiaanse Pinot Nero (€ 2,75). Opnieuw is hij in z'n nopjes met de combinatie van wijn en spijs. "Alleen jammer dat het konijn uitsluitend uit draadjesvlees bestaat. Ik had er graag ook een boutje bij gehad." Ik smul van een kroketje van dragonrisotto met gruyère, op een bedje van andijviesla. Met de streepjes coulis van rode paprika is wat geks aan de hand: die zitten kurkdroog vast aan het bord. "Het bord is kennelijk verwarmd met de coulis er al op", weet mijn gezelschap. Ter compensatie drink ik daarom maar een extra slokje wijn: een Spaanse Estada Chardonnay. De huisgemaakte frietjes (€ 3,95) die we bij ons maal hebben besteld, zijn afkomstig van de beroemde Nijmeegse cafetaria Vuurens en smaken zoals immer goddelijk.

Als dessert is er stoofpeertje (€ 6) voor hem, een kaasbordje met roggekrentenbrood (€ 9,50) voor mij. Omdat ik met de fiets ben laat ik me daar een tien jaar oude Port bij inschenken (€ 6) die wederom heerlijk mixt met de (kaas)spijs. De horecaspecialist kijkt ietwat sip naar zijn bord. "Het peertje is oké. Maar waarom er een plak gefrituurd suikerbrood naast ligt, snap ik niet. Die druipt van het vet." De dubbele espresso (€ 3,30) waarmee hij afrondt, wordt geserveerd in een (halfvolle) cappuccinokop. Mijn verse muntthee (€ 2,85) bestaat uit enkele takjes munt in een groot, kokendheet glas water. Onmogelijk om dat direct met blote handen vast te pakken. Even geduld oefenen dus. Kwalijker is het dat sommige blaadjes niet meer zo vers zijn waardoor er zwarte stukjes in de thee drijven. Ik neem er één bonbon bij die moederziel alleen op een schoteltje arriveert. À raison van € 1,25.