Pomphuis: dineren op hoog niveau

Voor de rubriek Over de tong gaan een culinair des­kundige en een verslaggever van De Gelderlander weke­lijks anoniem uit eten in een restaurant in de regio. Ons ‘eetteam’ velt op deze plek zijn oordeel. Deze week: restaurant Pomphuis in Ede.

door Huub Kerkhoffs
Het lijkt wel of dit ‘eet­team’ een abonnement heeft op het dineren in historische of monu­mentale panden. Ditmaal verlich­ten de laatste zonnestralen van een frisse herfstdag het fraaie wit­te pand dat in 1915 werd gebouwd voor de GemeentelijkeWaterlei­ding Ede. Restaurant Pomphuis dankt er zijn naam aan. Binnen ademt het rustieke com­plex warmte en gezelligheid. Een keurige entree en fraai, op hout, ge­dekte tafels. Het oogt qua interi­eur allemaal wat druk, maar de schijn bedriegt. Als later op de avond opvallend veel tafels bezet zijn, blijft de sfeer rustig en heeft gastvrije gezelligheid de overhand.

We bestuderen de nette menu­kaart onder het genot van een glas Spaanse sauvignon blanc Penrosa 2009 (€ 3,85). De wijn is goed en de kaart oogt compleet met voor elk wat wils en lang niet alledaags. En datzelfde geldt voor de wijn­kaart die een betaalbare en ruime collectie toont. Kleine warme broodjes met boter en olijfolie en (zonder dat we er­om hoeven te vragen) een karaf ijs­water verschijnen vlot op tafel. De bediening is alom aanwezig, keu­rig correct, oplettend en informa­tief vakkundig. Als amuse presenteert chef-kok Tom Hartjes deze avond mooie tar­taartjes van tonijn plus wat uitste­kende mayonaise met de pittige smaak van de wasabiwortel.

„Een prima start”, concludeert mijn tafelgenoot, de culinair ex­pert. Hij laat dan ook vol verwach­ting het oog vallen op het voorge­recht van zacht gegaarde fazantfi­let, gevuld met ganzenlever en pistache (€ 15,50). Het velletje van de fazant is wat taai, maar dat kan voor de deskundige proever de pret amper drukken. „ Erg lekker”, klinkt het. „En een uitstekend wijnadvies”, als hij nipt aan een Oostenrijkse grüner veltliner ( € 6). Ik mag ook niet klagen. De chablis in Bob-versie (€ 3) combineert uit­stekend met een voortreffelijke sa­lade van ( lekker veel) kreeft en Hollandse garnaaltjes in een ver­rassend ruime variatie van allerlei soorten tomaat (€ 17,50). Heel lek­ker, mooi en strak op het bord.

De bediening blijkt zeer oplettend en ontmaskert al halverwege de avond ons eetteam als ik wat aante­keningen maak. Gastheer/patron Ton van der Zandt speelt geen ver­stoppertje en vraagt met een bre­de smile of ‘beide heren soms van Over de tong zijn’. Als wij dat be­vestigen, is hij sportief: „ Daar ben ik blij mee. En we gaan nu ook ge­woon verder zoals we het altijd doen”. Waarop wij ons voorne­men nu ook extra kritisch naar de andere tafels te gaan kijken. Er valt ons de rest van de avond geen ‘voorkeursbehandeling’ in ons voordeel op. De aandacht blijft keurig gelijkmatig naar elke wille­keurige gast uitgaan.

De vis van de dag ( € 24,50), die mijn eetpartner voorgeschoteld krijgt, blijkt mooi op de huid ge­bakken kabeljauw met een ruim assortiment van knapperige groen­ten en lekkere aardappelmousseli­ne (puree). „Heerlijke en eerlijke verse vis. Goed van gaarheid en temperatuur. Laat niets te wensen over”, zo oordeelt de expert. De stevige Argentijnse Bianchi char­donnay (€ 6) laat daarbij de vis voortreffelijk zwemmen.

Ik moet het doen met een half glaasje rode Herault (€ 3) maar kan me zo volledig concentreren op de tournedos (€ 26,50) die van de grill op mijn bord belandt. Om­ringd door een mooie selectie groenten, een heerlijke tarte tatin van witlof en truffelmousseline en een truffelsaus die, zo bevestigt de expert, van hoge kwaliteit is.

Het vlees (in een ruime portie) blijkt voorbeeldig van smaak en smelt, zoals ze het in dit geval te­recht noemen, op de tong. Smul­len op hoog niveau. En net zoals bij de kabeljauw krijgt het vlees al­le ruimte. Dus geen overkill aan smaakbepalers als sausjes, boter­tjes of kruiden. Het is op deze doordeweekse avond opvallend druk in het res­taurant. Maar bediening en keu­kenbrigade lijken ruim op sterkte en zonder mankeren maakt restau­rant Pomphuis waar wat het op de mooie internetsite beloven: ‘Gast­vrijheid met een hoofdletter’. Als het oudere echtpaar van het tafel­tje naast ons vertrekt, wordt ook de jongste bediende door hen over­laden met complimenten.

In een aangenaam tempo rolt het diner voort. Als nagerecht komt voor mijn disgenoot grapefruit met een reeks bereidingen van cho­colade (€ 8,50) op het bord. Een terrine van grapefruit, gelei, choco­lade- ijs, chocolademousse en een chocoladetaartje. „ Strakke op­maak, alles goed op smaak, fijne structuren, vers en eerlijk”, klinkt het van de overkant.

Een mooie combinatie blijkt de ‘ passie en hazelnoot’ die voor € 8,50 mijn nagerecht vormt. Lek­ker sprankelend vruchtvlees met frisse smaak. Een champagneglas vol keurige en kleurige laagjes waarin de smaken van de passie­vrucht en de nootjes worden her­haald. Dat is lekker lang lepelen.

Zoals doorgaans het geval is, ron­den twee kopjes ‘gewone’ koffie ons testdiner af. Ditmaal voor een nette € 2,25 per kopje het stevige en mooi hete zetsel waarvoor het Arnhemse Peeze de ingrediënten levert. Een strak modern melk- en suikersetje, een dito kopje, ‘gaatjes­lepeltje’ en daarnaast enkel een stukje boterkoek. Maar dan wel bo­terkoek om U tegen te zeggen.

Restaurant Pomphuis bewijst te beschikken over zowel een geolie­de en vakkundige bediening als over een keukenbrigade, die zich zelfs door Over de tong niet van de wijs laat brengen.

En was er dan niks om kritisch over te zijn? O ja. Een ding: mijn glas bij het Penrosa-aperitief was niet smetteloos. Na mijn reclama­tie werd onder veel excuses een brandschoon glas ter plekke van­uit de fles ingeschonken. Zoals het hoort.

Pomphuis verovert zich, ondanks die enige dissonant, zonder man­keren een mooie positie in onze culinaire toplijst. Door, zoals mijn tafelgenoot het samenvat: „Een ge­not van een avond”.