Bartlehiem

Op een koude februaridag in 1985 was er in Friesland iets met schaatsen aan de gang.Kan even niet op de naam van het evenement komen ;-). Ik weet nog wel dat wij door de rechtstreekse televisiebeelden zó enthousiast werden, dat we er zelf bij wilden zijn. In een opwelling de auto in en naar het noorden. Leeuwarden was druk. Een plekje veroveren bij de finish op de Bonke was uitgesloten. Dus verder noordwaarts. Langs de Dokkumer Ee zou het wel rustiger zijn. We reden het dorpje Birdaard binnen. Bij het terras van It Posthûs, pal aan het ijs, was nog plaats. Daar kwamen de deelnemers aan de schaatstocht twee keer langs: op weg naar Dokkum en terug richting finish in Leeuwarden. Het was feest in Birdaard (Burdaard op z'n Fries). Dweilorkestje, lekker sfeertje. De hele middag bleven we er hangen en raakten meer en meer in de ban van het Friese volksfeest.

Tegen acht uur 's avonds zakten we per auto weer zuidwaarts af. Tot we een zee van licht ontwaarden boven het donkere, koude Friesland. Auto aan de kant en verder lopen, over het ijs van de Ee. Het licht bleek afkomstig van grote televisielampen. Ze stonden opgesteld bij een kruising van de ijswegen, midden in het vlakke boerenland. "Hoe heet het hier?", vroeg ik aan een vrouw die soep uitdeelde aan de verkleumde rijders. "Bartlehiem", zei ze. Nog nooit van gehoord.

De schaatsers die uit het donker opdoken uit de richting Franeker zagen in het felle tv-licht hoe een paar strobalen de doorgang naar de finish in Leeuwarden belemmerden. Ze moesten eerst nog 'even' linksaf naar Dokkum: 15 kilometer heen en 15 terug over de Ee om aan de andere kant van die strobalen te komen en eindelijk naar Leeuwarden te mogen. Sadistisch punt in de route. Er speelden zich drama's af met gewonde, vermoeide en huilende deelnemers die wisten dat de finish dichtbij was, maar ook weer niet. Samen met een paar honderd anderen zongen wij de schaatsers richting Dokkum. Gouden greep van de tv-regisseur om daar te gaan staan. Bartlehiem werd historie.