Volop animo voor werk Ben van Londen

De map is nu al enorm dik. Anekdotes, afbeeldingen en krantenknipsels over Ben van Londen stapelen zich op. Jacques van der Weiden van museum De Casteelse Poort verwondert zich nog altijd over de hoeveelheid werken van Ben van Londen die door mensen aan het museum worden aangeboden. Een oproepje in lokale kranten, waarbij het museum mensen opriep bijdragen te leveren voor de tentoonstelling, zorgde voor een stroom aan telefoontjes en mailtjes. Veel mensen bleken een werk van Van Londen te hebben. Voornamelijk rivierlandschappen, afgewisseld met werk in opdracht en andere natuurafbeeldingen. "Mensen belden op de gekste tijden", vertelt Kiki Staverman van het museum. "Op een gegeven moment nam ik mijn telefoon zelfs mee naar de badkamer. Ik beloofde de mensen dat we snel langs zouden komen, maar daar moest ik al snel mee ophouden."
De belangrijkste aanleiding voor de expositie was het feit dat de wijk Nieuw Kortenoord in Wageningen een straat krijgt die naar Van Londen wordt vernoemd. Staverman: "We hebben als museum zelf een aantal werken in huis. Het plan was om die werken in een kleine zaal te laten zien." Maar door de massale respons besloot het museum een grote tentoonstelling aan de schilder te wijden. Inmiddels is het museum zelfs zover dat het kan kiezen uit een groot aanbod. "Het is duidelijk dat Van Londen nog erg leeft in Wageningen. Hoewel veel werken ook elders vandaan komen." De werken variëren in techniek en perspectief, maar meestal staat de natuur centraal. Veel mensen bleken een persoonlijk verhaal te hebben bij het schilderij, zoals een vrouw die een schilderij van een huisje in haar bezit had. Van der Weiden: "Die vrouw herinnerde zich hoe Van Londen het huis schilderde toen zij een klein meisje was." Uit veel gesprekken blijkt dat Van Londen een man was die altijd met de natuur bezig was. Van der Weiden. "Hij was graag buiten, op zichzelf. Tegelijkertijd kwam hij ook regelmatig onder de mensen. Hij hield van feestjes, en was altijd vriendelijk." Volgens Joost van den Brink was die vriendelijkheid soms bittere noodzaak. ,,Hij wist goed hoe je moest netwerken.'' Ook in zijn tijd was schilderen geen garantie voor een goed inkomen. Staverman: "Hij deed regelmatig betaalde klussen, van een winkel of zoiets. Een keer moest hij een vrachtwagen schilderen. Eigenlijk wilde hij dat niet, maar hij heeft het toch gedaan."