Rood

Tomatenpuree, rode wijn, verf en een boterham met aardbeienjam: We Need to Talk About Kevin is een nogal rode film, met alle kleurige details die regisseur Lynne Ramsay erin stopt.En bij een broeierige horrorfilm als deze, over een ijskoude moeder en haar duivelse kind, ga je door al dat roods toch al snel aan bloed denken. Ook wanneer je niet katholiek bent, en van huis uit hebt meegekregen om rode wijn aan bloed te koppelen, is het bij het beklemmende We Need to Talk About Kevin onmogelijk die associatie niet te maken. Terwijl pas in de climax 'echt' bloed te zien valt. In een interview vertelde Ramsay dat het oorspronkelijke script een expliciet gewelddadige scène bevatte, maar dat ze uiteindelijk toch besloot de film vooral suggestief te houden. De film wordt er hoe dan ook veel subtieler en onderhuidser van, vind ik. Horrorfilms die hun goorheid tot een minimum beperken en je fantasie de rest laten doen, hebben bij mij altijd al een streepje voor gehad. Het is immers veel lastiger zo'n sterk psychologisch effect voor elkaar te krijgen, dan de toeschouwer tot walgen te brengen met wat afgehakte ledematen en rondslingerende organen.

De openingsscène van We Need to Talk About Kevin, waarin je Tilda Swinton als moeder Eva kopje onder ziet gaan in het jaarlijkse tomatengevechtfestival in het Spaane Buñol, is als symbolisch bloedbad al smerig genoeg. Volgend jaar zal ik waarschijnlijk op verschillende plaatsen een lezing gaan geven over het gebruik van bloed in films, en dan zal We Need to Talk About Kevin, nu te zien in de theaters, zeker voorbij komen. Minstens zo interessant is de legendarische douchescène uit Alfred Hitchcocks Psycho (1960), waarin elke messteek door de montage en de muziek wordt gesuggereerd, maar je aan het einde wel ziet hoe Janet Leigh's bloed het afvoerputje inkolkt. Hitchcock draaide de film in zwartwit omdat hij geloofde dat het publiek zoveel bloed in kleur niet zou verdragen; zelf heb ik dat dikke, zwarte bloed - chocoladesaus, in feite, omdat toneelbloed in zwartwit weer heel ongeloofwaardig overkomt - altijd veel naarder gevonden.

Om min of meer vergelijkbare redenen draaide Quentin Tarantino de massale vecht-sequentie uit Kill Bill: Vol. I (2003) in zwartwit. Was de bijzonder grove scène gewoon in de felle kleuren geweest die de film verder draagt, dan had hij nooit zomaar, ongeschonden door de censuur, op tv uitgezonden kunnen worden. In zwart-wit dus wel, terwijl daarmee al die menselijke fonteinen en slagaderlijke bloedingen niet minder walgelijk worden. In tegendeel: misschien wordt filmbloed er alleen maar ranziger op wanneer het van rood naar wit kleurt. Het summum is wat dat betreft Robert Rodriguez' neo-noir Sin City (2005). Melkwit, duivenstrontwit bloed spettert aan alle kanten de film uit. Bruce Willis schiet Nick Stahls oor eraf, dikke witte druppels spatten uit het gapende, witte gat, raken uitgesmeerd over Willis' jas. Alsof hij is ondergescheten in plaats van neergeschoten. Nee, je kunt als filmmaker toch beter voor een andere kleur kiezen, wil het bloed fatsoenlijk vloeien.