Lak aan goede smaak op brandende motorfiets

Film: Ghost rider, spirit of vengeance

Regie: Mark Neveldine, Brian Tay­lor.

Met: Nicolas Cage, Violante Placi­do, Idris Elba, Ciaran Hinds

Te zien in: Arnhem, Doetinchem, Ede, Nijmegen, Wijchen In 2007 boerde Nicolas Cage niet onaardig met Ghost rider, waarin hij als een eigentijdse Evel Knievel hachelijk stuntwerk op de motor uitvoerde, en door een pact met de duivel met een vurig alter ego werd opgezadeld. Het vlammende skelet op de brandende motorfiets behoort tot de iconen van de Amerikaanse superheldenstrips, maar regisseur en schrijver Mark Steven Johnson haalde weinig rendement uit de spookrijder. Het vervolg Ghost rider: spirit of vengeance is geregisseerd door Mark Neveldine en Brian Taylor, die in de twee Crank-films en Gamer een vermakelijke lak aan logica en goede smaak hadden. Omdat de makers in die films werkelijk niets te dol was en Cage op dat vlak ook een naam heeft hoog te houden, kan de fletse samenwerking als een teleurstelling worden gekwalificeerd.

De in Roemenië en Turkije opgenomen film speelt zich volgens de openingstitels af in Oost-Europa, en in het scenario en de rolbezetting omarmen de makers alle clichés die daarbij horen. Cage ontfermt zich over de onbetrouwbare alleenstaande moeder Nadya (Vilante Placido), die met haar zoontje opgejaagd wordt door de duivel (Ciaran Hinds) en diens stoottroepen. Helaas toont de keurig geklede Satan nooit zijn ware gedaante, en bestaan de stoottroepen hoofdzakelijk uit anonieme stierennekken die in de sportschool werden gerecruteerd.

Incidenteel laten Neveldine en Taylor met korte animatiescènes of lukraak toegevoegde trucageshots iets van hun eigen signatuur zien. Er kan gelachen worden om een volstrekt gratuit beeld van de brandende spookrijder die vlammen pist, maar meer van dat soort malle fratsen waren welkom geweest. Het vermoeden rijst dat de makers zich met het oog op de 3D omzetting hebben ingehouden, al schiet het simpele scenario ook lelijk tekort. Cage gaf Satan vorig jaar beter partij in Drive angry, dat in zijn pulpfilmloopbaan een voorlopig hoogtepuntje blijft.