Skip to main content

Therapeutische seks, integer en met humor gebracht

Ruben van Eijl

Film: The sessions

Regie: Ben Lewin

Met: John Hawkes, Helen Hunt, William H. Macy

Te zien in: Arnhem, Ede, Nijme­gen 
'Het is een schande!', zo reageerden Hollywood-insiders en filmfans afgelopen week toen de naam John Hawkes niet op de lijst van Oscargenomineerden verscheen. De 53-jarige acteur, die op verbluffende wijze een invalide schrijver portretteert in het waargebeurde The sessions, was volledig over het hoofd gezien door de leden van de Academy die hun stem uitbrengen voor de nominaties. Het zou zomaar iets te maken kunnen hebben met het gewaagde gegeven uit de film: de wens van de door polio verlamde journalist Mark O'Brien om seks te hebben en een professionele sekssurrogaat in de armen neemt. Zo'n thema kan in het verkeerde keelgat schieten bij de puriteinse stemmers, die een gemiddelde leeftijd hebben van 62. Toch gaat regisseur Ben Lewin - zelf mindervalide - bijzonder delicaat met het onderwerp om. O'Brien wordt in ieder geval niet afgeschilderd als een louter op seks beluste geilaard, maar iemand die genegenheid, begrip en liefde zoekt.

Natuurlijk is er interesse in het vrouwelijk lichaam. Zo fantaseert hij erop los, bij de welgevormde eerste verzorgster Amanda (Annika Marks). Hij beeldt zich in dat ze als een paaldanseres beweegt, maar tijdens het shoppen fluistert hij haar in dat hij van haar houdt. Het schrikt Amanda af en ze zegt haar baan op. En dan is hij terug bij af, hunkerend naar zijn ontmaagding. De sekssurrogaat Cheryl (Helen Hunt) moet er door middel van een zestal 'sessies' voor zorgen dat ze de daad samen kunnen doen. Best lastig voor een man die zijn eigen penis nooit heeft kunnen zien door de opmerkelijke kromming in zijn rug. Wel kan hij een erectie krijgen en zijn zenuwstelsel is ook nog intact. Mark is ook nog eens gekluisterd aan een zuurstoftank, die middenin zijn woonkamer staat. Is het bovenstaande zware kost? Helemaal niet. Het onderwerp wordt door regisseur Ben Lewin met humor gebracht om van de boel geen meelijwekkend geheel te maken.

Het tragikomische The sessions gaat wel verder in het tonen van de lichamelijke intimiteiten. Zo stelt met name Helen Hunt zich bewonderenswaardig kwetsbaar op door in vol ornaat ten tonele te verschijnen. Het zijn integere scènes, alleen is de Academy daar blijkbaar nog niet aan toe.

4

Nieuwe reactie inzenden

  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegelaten HTML-tags: <br> <br /> <em> <b> <u> <i> <strong> <quote> <cite>
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.