Dirigent Manacorda met HGO op 'honeymoon'

Zelf ziet hij zich in zijn wittebroodsweken. Blakend van energie en kracht. Precies in the mood om morgen helemaal los te gaan in Mahlers complexe Zevende symfonie. Dan staat de Italiaanse maestro Antonello Manacorda (1970) in Arnhem voor het eerst als chef-dirigent bij Het Gelders Orkest (HGO) op de bok. Dit ambitieuze startschot voor de nieuwe muzikale relatie moet de climax worden van een weekje stevig repeteren en wederzijds aan elkaar wennen.
De nieuwe muzikaal leider glundert: "Mahler kost veel inzet en power. Daarom past het zo goed bij de inzet van ons nieuwe samenwerkingsverband.
"Iedereen wil er vrijdag in Arnhem, en zaterdag in Apeldoorn, iets moois van maken. HGO staat in de startblokken om zich te bewijzen en een statement af te leveren voor de buitenwacht."
Orkestleden beleven de honeymoon, zoals Manacorda de huidige periode omschrijft, nu al lyrisch. Solofluitist Peter Verduyn Lunel: "Antonello Manacorda werkt als dirigent ontzettend gedetailleerd. Maar hij is ook een meester in het maken van het muzikale verhaal. De analyse staat bij hem de grote samenhang nooit in de weg.
"Manacorda dwingt je tot luisteren en brengt orkestgroepen nader tot elkaar. Alles gaat intenser en meer bevlogen. Hij is interactief en open voor discussie, pikt dingen op die om hem heen gebeuren. Antonello kent het klappen van de zweep. Als concertmeester speelde hij zelf in het Mahler Chamber Orchestra van de grote Claudio Abbado", benadrukt Verduyn Lunel.
Altvioliste Meintje de Roest vindt Mahler bij Manacorda heel anders klinken. "Hij dwingt je te luisteren naar de belangrijke stemmen in het muzikale geheel. Je moet als speler de cruciale punten leren kennen. Door zijn aandacht voor het detail en de precisie ontstaat een eigen signatuur. Energiek en met een uniek kleurenpalet."
Antonello Manacorda vindt Mahlers Zevende de moeilijkste van de negen, maar is blij om hem met HGO te doen. "Een echte uitdaging maakt alles zoveel leuker. In twee of drie dagen duik je als dirigent met 105 musici in een complexe partituur. Da's genieten. Voor de spelers is het lastiger. Mahler schrijft onvriendelijk, lokt blazers bijna tot exploderen. Ze krijgen zoveel te verstouwen; hun lippen kunnen het nauwelijks aan.
"Mahlers Zevende vergelijk ik met een schilderij van Picasso. De vormen zijn simpel maar de thema's en uitwerking vreemd en ontwricht. De muziek lonkt naar kitsch, maar is dat niet. Je kunt in klank zwelgen maar de kunst is niet over the top te gaan", aldus maestro Manacorda.