Rastapionier Lee Perry orakelt er lustig op los

'Waarom vraag jij mij dat? Jij heet toch Peter? Dan ben je een apostel. Petrus. De eerste paus zelfs. Dan heb je het antwoord toch al?" zegt Lee Perry.Voor buitenstaanders wellicht een vreemd antwoord van de Jamaicaan op de vraag hoe hij - 75 inmiddels - er nog altijd in slaagt om anderhalf uur energiek over een podium te banjeren. Dat heeft Perry vlak voor ons gesprek nog gedaan. Ingewijden weten echter dat het voor Perry-begrippen een uitzonderlijk heldere reactie is. Misschien wel de meest heldere in ons kleedkamergesprek van een half uur. Hij wordt vaak en gemakkelijk 'knettergek' genoemd, Lee Perry. Te gemakkelijk, gezien de immense invloed die hij de afgelopen vier decennia op de populaire muziek heeft gehad - de reggae voorop. De drukte bij dit Berlijnse optreden onderstreept dat velen - Perry's publiek blijkt uiterst gemêleerd, van 16 tot 66 - hem toch één keer in hun leven op een podium willen zien. Nu het nog kan. Morgen kan het ook in Luxor Live in Arnhem.

Zijn colbertje zit vol met afbeeldingen van Haile Selassie en de Leeuw van Judah. Zijn haar is aardbeienrood geverfd. Zijn pet beplakt met spiegeltjes en plaatjes van heiligen. Bovenop een geslepen glazen bol, die op het podium als een microdiscobal licht over de wanden en het plafond verstrooit. Perry vouwt de wijsvingers en duimen tegen elkaar, zodat zijn handen een hart vormen dat hij voor zijn gezicht houdt. De wijsvingers priemen in zijn neusvleugels. "Muziek is mijn heilige drie-eenheid. De mond, de ogen en de neus. Maar die mond, dat is ook de slang! Die zegt onwaarheden en spuwt gif naar de mensen." Hij mag dan vandaag de dag orakelen, hij wordt ook als een muzikale pionier beschouwd. Een pionier van de dub. Hij begon in de tweede helft van de jaren zestig voor zichzelf. Als producer, maar ook als platenbaas. Zo gaf hij onder anderen Bob Marley en The Wailers het laatste zetje naar de roem.

De legendevorming begon echter pas goed toen de Jamaicaan in 1973 zijn Black Ark Studio had gebouwd. Niet alleen werd daar een aantal van de mooiste platen uit de reggaehistorie opgenomen, hij ontwikkelde er ook zijn karakteristieke dubsound: het uiteenrekken of juist samenpersen van elementen van de muziek, waardoor een vervreemdend effect ontstaat. In 1980 stak Perry in een vlaag van waanzin zijn eigen studio in brand en daarna is het eigenlijk nooit meer goed gekomen. Sinds een jaar of twintig is hij getrouwd met een - naar verluidt - steenrijke Zwitserse en woont hij in Zürich. Velen hebben zijn dubkunstje nagedaan, maar weinigen zo inventief als The Mad Professor, ofwel de Brit Neil Fraser (een generatie jonger dan Perry). Hij gaat al jaren mee op tournee als geluidsmixer. Een ideale combi, want The Mad Professor kan alles wat Perry vroeger kon - zelfs meer! - maar mist de legendestatus.

Het resultaat is een gevarieerde dubreggae-avond waarop The Mad Professor in muzikaal opzicht de ster is. Lee Perry's eigen rol bestaat louter uit zingen, of beter: het slaken van kreten tijdens de laatste anderhalf uur van het spektakel. Soms komt er een herkenbaar fragment van een oude Perrysong voorbij, zoals I am a madman. Verstaanbaar is hij echter nauwelijks. Dat vergeeft het publiek hem gul.