Introdans blikt HEMELS terug

Bij een 40-jarig jubileum hoort een feest én een retrospectief. Het dansfeest gaf Introdans in oktober met de door de halve koninklijke familie bezochte voorstelling VIER40.De terugblik die morgen in première gaat, bevat werk dat volgens Roel Voorintholt, artistiek directeur van Introdans, 'iets sacraals' heeft. Vandaar de titel: HEMELS. Een nieuwe generatie dansers waagt zich met Messiah (1988) van choreograaf Ed Wubbe en Fünf Gedichte (1996) door Nils Christe aan 'parels' van het Introdans-repertoire. Het derde dansstuk is Paradise? (2006) door Gisela Rocha. Na een jubileumtournee door de regio, Nederland en België wordt HEMELS van 1 tot 6 mei gedanst op hét wereldtoneel voor moderne dans: The Joyce Theater in New York. Voor Voorintholt gaat daarmee ook een droom in vervulling, want vijftien jaar duurde het voordat New York groen licht gaf. "Elk ensemble wil daar optreden, want je meet je op een internationaal podium. De New York Times en alle internationale danstijdschriften beoordelen je. Er komen ook Amerikaanse choreografen met wie we al veel samenwerken. Echt hartstikke spannend, ik kijk er enorm naar uit."

Voordat New York, Amsterdam en Antwerpen mogen kijken, komt de eigen regio aan de beurt. De gekozen stukken tonen de ontwikkeling van Introdans, aldus Voorintholt. Er zijn de afgelopen decennia honderden stukken gemaakt en geproduceerd. Maar deze drie hebben de tand des tijds doorstaan en raken de essentie van het Arnhemse ensemble. Ed Wubbe (sinds 1992 artistiek leider van Scapino Ballet Rotterdam) en choreograaf Nils Christe droegen in de begintijd in belangrijke mate bij aan het zelfbewuste imago en de eigen kleur van Introdans, aldus Voorintholt. "Beiden hebben veel voor ons gedaan, daarom moesten ze in het programma. Veel van onze trouwe bezoekers kennen deze werken ook. Gisella Rocha vertegenwoordigt een moment dat we nieuwe artistieke wegen insloegen en nieuwe namen introduceerden. Haar Paradise? slaat zo de brug naar het heden." Messiah oogt trager en intenser dan dans van nu. Voorintholt heeft het stuk ooit zelf gedanst. "Ik word daar wel rustig van maar voor de dansers valt dat langzame tempo niet mee. Het betekent dat je veel meer bewegingen moet uitwerken, want je ziet alles."

Het kostte behoorlijk veel tijd om de gedragen, bijna academische stijl van Wubbe en Christe aan een nieuwe generatie dansers over te brengen. Er zit het nodige spitzenwerk in de voorstelling wat in modernere dansen minder voorkomt. "Maar het is gelukt, al mag je dat nooit van te voren zeggen." Introdans is meteen herkenbaar uit tientallen andere dansgezelschappen, zei de Spaanse choreograaf Cayetano Soto onlangs. Zelfs van een foto herkent hij de virtuoze en speelse stijl. Wat is dat typische van Introdans dan eigenlijk? Voorintholt heeft geen pasklaar antwoord paraat. "Moeilijk te zeggen. We verdedigen zo'n voorstelling als HEMELS met een relatief klein team. Dat is altijd zo geweest bij Introdans. Toen ik zelf nog danste, wilden we die gedrevenheid en die motivatie ook altijd uitdragen. Die spirit is nooit verdwenen. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de bevlogenheid van Ton Wiggers (mede-oprichter en algemeen directeur, red.) en mijzelf en met het hele Introdansteam. We hebben een enorm geloof in wat we doen. Als ik ook maar een beetje voel dan mensen die met ons werken dat niet hebben, dan klikt het niet. Mensen worden geselecteerd op die gedrevenheid. Dat mag je onze bedrijfscultuur noemen, denk ik."