Hoeren, zuipen, heftige dingen

Het Bimhuis in Amsterdam, twee jaar geleden. Tijdens de soundcheck voor een gala-avond raakt Sven Ratzke in de zaal aan de praat met de vrouw naast hem. "Een hartstikke leuk gesprek. Ik had meteen een klik met haar", herinnert de entertainer zich. Maar wie die vrouw is? Ratzke heeft geen idee. "Een half uur later staat zij op het podium en trekt ze haar mond open. Geweldig, dacht ik, wat is dit? Een uurtje later sta ik op de planken en zij reageert precies hetzelfde: wie is die man? In de pauze omhelzen we elkaar. 'Jij bent geweldig', zeggen we allebei. Ik krijg meteen het idee om samen met haar iets te gaan doen." Operazangeres Claron McFadden zegt 'ja' als Ratzke voorstelt om de tanden in de klassieker Die Dreigroschenoper van Kurt Weill en Bertolt Brecht te zetten. "Claron is een stemkunstenares; ze zit niet vast aan één ding. We verzamelden een bont en bizar gezelschap om ons heen; dat heb je nodig om een stuk als dit te brengen."

Die Dreigroschenoper staat al lange tijd bij Ratzke op zijn wensenlijstje. In zijn shows zingt hij vaker werk van Weill en Brecht. "Ik dacht dat ik deze volksopera wel kende, maar dat is echt niet zo", geeft hij toe. "Tijdens de voorbereidingen luisterde ik veel naar opnames van hoe anderen dit repertoire zingen. Het viel me op hoe weinig experimenteel zij met het stuk omgaan: het zijn vaak brave uitvoeringen, terwijl het een ruig stuk is over hoeren, zuipen en heftige dingen. Dat hoor ik in die versies niet terug."

In hun eigen bewerking Ich habe den Dreigrosschenblues laten McFadden en Ratzke horen hoe het muziekstuk wél bedoeld is. "Daarvoor moet er echt leven in komen", aldus de entertainer. "Daarom gaan we er ook een cd van maken zodat we onze visie kunnen doorgeven." Twee toppers samen op de planken is vragen om problemen. "Ik werk veel met diva's en dat is soms best wel moeilijk. Voor iemand als Hildegard Knef moest je een stap terug doen. Maar in een voorstelling als deze kan dat niet. We koppelen muziek uit Die Dreigrosschenoper aan verhalen uit ons eigen leven. We weten heel duidelijk wat we willen. Ego's zitten elkaar dan niet in de weg. We kunnen elkaar heel goed aan. Claron is crazy, maar ik ben misschien wel nog gekker."

Als producent heeft Ratzke meer last van stress dan zijn tegenspeelster. "Ik steek mijn geld in deze voorstelling. Dat brengt extra zorgen met zich mee. Soms voel ik ineens paniek omdat ik me bijvoorbeeld moet bemoeien met decordingen. Claron gaat daar goed mee om. Ze is heel professioneel en wars van divagedrag. Tijdens de intensieve repetities wilde ze altijd weer andere dingen uitproberen. Een heerlijk gek mens, hoor, want tussendoor reist ze gewoon even naar Salzburg voor een optreden tijdens het Mozart Festival." Hij leert veel van haar. "Claron is een muzikaal genie. Zij denkt na over technische dingen waar ik nog nooit bij stilgestaan heb. De muziek van Weill zit moeilijker in elkaar dan je in eerste instantie denkt."

Het resultaat is een show die hij zelf graag zou willen zien. "Als producent hoefde ik niet na te denken over de vraag of ik deze voorstelling wel wil maken; dit moet gewoon gebeuren. Het klinkt misschien arrogant, maar ik doe alleen maar dingen die ik echt wil doen. Dat is de droom van elke artiest. Het heeft een tijd geduurd om mijn stijl te vinden, maar het lukt nu. Ik maak geen voorstellingen om zoveel mogelijk geld te verdienen. Gelukkig loopt de kaartverkoop goed; het ziet ernaar uit dat ik niet aan deze voorstelling ten onder ga."